مهدی ثانی با زبانی خاص، نگاهی بومی و در عین حال انسانی، و بیانی ریشه‌دار در فرهنگ و اسطوره، شیوه‌ای متمایز در نمایشنامه‌نویسی و اجرای آثار نمایشی پدید آورد؛ شیوه‌ای که نه‌تنها او را به چهره‌ای اثرگذار در تئاتر کرمان بدل کرد، بلکه جایگاهی ماندگار در حافظهٔ تئاتری این سرزمین برایش رقم زد.

 

در کارنامهٔ هنری او، نمایشنامه‌های متعددی دیده می‌شود که هر یک بازتابی از دغدغه‌های انسانی، اجتماعی و زیستی‌اند؛ آثاری چون: تاول، لولی، توتم (آوار)، حسو، شاه‌بازی، خیال‌بازی، هما و همایون، گنگلی (شوخی)، آخرین برومند، ماشین مشتی مندلی، ماه‌خاتون، شب بی‌مادری و زلزله. برخی از این آثار، از جمله نمایشنامهٔ زلزله، در قالب کتاب منتشر شده‌اند و بر غنای مکتوب تئاتر ایران افزوده‌اند.